พ่อแม่เคยรักและถนุถนอมฉันราวกับไข่ในหิน แต่เพียงเพราะฉันปรับแอร์ลงแค่หนึ่งองศาเพื่อดูแลน้องสาว พวกเขากลับขังฉันในวัยห้าขวบไว้ในตู้แช่แข็ง พลางเอาใจใส่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกับน้องสาวจนลืมการมีอยู่ของฉันไปเสียสนิท กว่าเพื่อนบ้านจะพังประตูเข้ามาช่วยฉันที่ลมหายใจรวยรินออกมาได้ พวกเขาก็ได้แต่คุกเข่าร่ำไห้สารภาพผิด แต่ฉันกลับมองด้วยสายตาเย็นชา... ความเย็นเยือกที่พวกคุณมอบให้ มันเสียดแทงเข้าถึงกระดูกยิ่งกว่าตู้แช่ใบนั้นเสียอีก