เฉินจวินประสบความสำเร็จแต่เต็มไปด้วยความเสียใจ จนเกิดเหตุไม่คาดคิดพาเขาย้อนกลับปีสองพันแปด สมัยมอปลาย เขาเริ่มเข้าใจความหมายชีวิต ปล่อยวางวัตถุ ใช้เวลาอย่างคุ้มค่า และไม่ปล่อยให้วัยเยาว์สูญเปล่าอีก
