ในปี 1987 เจิ้าเว่ยตง(ปัญญาชนคืนถิ่น)ได้ทุ่มเทเงินเก็บทั้งหมดและออกวิ่งเต้นหาคอนเนกชั่น เพื่อช่วยเหลือ หลินกั๋วเฉียง เพื่อนยากที่ฐานะยากจนให้ได้รับสิทธิในการรับเหมาบริหารโรงอาหารของโรงงานอิฐ ภายใต้การบริหารจัดการของเขา กิจการโรงอาหารเจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่า สองสามีภรรยาตระกูลหลินกลับเห็นแก่ตัวและลืมบุญคุณ พวกเขาบีบบังคับให้เจิ้าเว่ยตง ถอนตัวออกไปโดยคืนเงินต้นเพียงหนึ่งหมื่นสองพันหยวน เพื่อหวังจะฮุบกำไรทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียว เจิ้าเว่ยตงยอมถอยออกมาอย่างสงบนิ่ง แต่เขาได้นำเอาเครือข่ายความสัมพันธ์, แหล่งวัตถุดิบ, กลุ่มลูกค้า และความน่าเชื่อถือทั้งหมดติดตัวไปด้วย ฝ่ายสามีภรรยาตระกูลหลินที่มีสายตาสั้น เน้นแต่ผลกำไรระยะสั้น จึงเริ่มลดต้นทุนและแอบใช้วัตถุดิบคุณภาพต่ำ โดยไม่รู้เลยว่ารากฐานที่แท้จริงของโรงอาหารคือทรัพยากรที่มีคุณภาพและสายสัมพันธ์ของผู้คน เพียงไม่นาน กิจการที่เคยรุ่งเรืองก็ตกต่ำลงอย่างรวดเร็วจนล่มสลายในที่สุด และทั้งคู่ต้องกลับไปเผชิญกับความยากลำบากดังเดิม